அய்யர் கொடுத்த மின் விசிறி

வீட்டுத் தரகர் சுந்தரேச அய்யரைத்
தெருவில் பார்த்தேன் தற்செயலாக.

‘ஐம்பதில் தானே இருப்பது. அங்கே
தண்ணீர்ப் பிரச்னை இருக்குமே. வாசலில்
எருமை மாட்டைக் கட்டிக் கறப்பானே.
சொந்தக்காரனும் சும்மா சும்மா
அட்வான்ஸ் பணத்தை ஏத்துவானே.
நல்ல வீடொண்ணிருக்கு. ராசி.
விருத்தியுள்ள வீடு. முடிச்சுத் தர்றேன்.
முடையாய் இருக்கு. நூறு தாங்கோ;
கணக்குப் பார்த்துக் கழிச்சிப்போம்’ என்றார்.
வீடு வேண்டாம் என்றேன் அவரிடம்.
கழற்றிக் கொண்டு வீடு திரும்பினேன்.

சுந்தரேச அய்யர் எனக்கு முன்னே
வீட்டுக்குள்ளே உட்கார்ந்திருந்தார்.
அருகில் காஃபி டபரா டம்ளர் –
மரியாதை பெற்றதற்கு அடையாளமாக.

அப்புறம் தெரிந்தது இன்னொரு வஸ்து.
மேஜை மின் விசிறி. வர்ணம் நாஸ்தி.
என்னிடம் தூக்கித் தந்தார். ரூபாய்
நூறு தந்தாக வேண்டும் என்றார்.
தந்தேன் மனமே இல்லாமல் நூறு.

சுந்தரேச அய்யர் போன பிற்பாடு
விசிறியை இயக்கிப் பார்த்தேன்.
சத்தம். சத்தம். கடகட சத்தம்.
சுந்தரேச அய்யர் வீட்டுக்குத் திரும்பிப்
போக வேண்டும் தான் – என்பது போல.

குடும்பம் முழுவதும் கூடி நின்று
விசிறியின் இரைச்சலைப் பெரிதும் ரசித்தது.

கால்மணி நேரம். பின்பதை நிறுத்தினேன்.
எங்கும் நிசப்தம். வாழ்வில் அன்றுதான்
நிசப்தம் என்பதை உணர்வது போல.

நிசப்தத்துக் கிடையே நுண்ணிய ஒலிகள்.
சகஸ்ரநாமம் கேட்து போலவும்,
குடுகுடுப்பை கேட்பது போலவும்,
சவுக்கைத் தோப்பில் இருப்பது போலவும் –
தொலைவில் டம்ளர் விழுந்தது போலவும்.

விசிறியை மீண்டும் இயக்கினேன்.
கடகட சத்தம் கேட்கவே இல்லை.
புதிய வீட்டை
மறுப்பதில் எதுவும் பயனில்லை என்று
தெரிந்து கொண்டதோ மின்வசிறி?

1996

ஜோர்டான் ஆந்தை

உங்கள் வீட்டுப் பால்கனியில் நேற்று
ஆந்தை ஒன்று வந்ததாம். நீங்கள் அதனுடன்
பேசிக் கொண்டிருந்ததாய்த் தகவல் கிடைத்தது
உண்மையா? என்றார்கள் உள்ளே வந்தவர்கள்.

‘காபியா டீயா? என்ன குடிக்கிறீர்கள்?’ என்றேன்.
‘உங்கள் வீட்டுப் பால்கனியில் ஆந்தை
வந்தது உண்மையா இல்லையா’ என்றார்கள்.

உங்கள் கேள்வி புரியவில்லை என்றேன்
படித்தவர்தானே! ஆந்தை என்றால் புரியாதா!
என்றார் அவர்களில் ஒருவர்.

புரிந்தால் எதற்குக் கேட்கப் போகிறேன் என்றேன்.
ஆந்தை என்பது ஒரு பறவை
அதற்குக் கண்கள் நம்மைப் போல
முன்பக்கத்தில் வைத்திருக்கும் என்றார் அவர்.

எனக்கு ஞாபகம் வந்தது. நேற்று
மாலை நான்கு மணி அளவில் எனது
பால்கனியில் நீண்ட நேரம்
வெறுமனே உட்கார்ந்துவிட்டுப் பின்பு
வெருட்டென்று புறப்பட்டு
அந்தி விசும்பில் புள்ளியாய் மறைந்த ஆந்தையை.

ஆந்தை அரிய பறவை இனமென்றும்
வந்தால் தொலைபேசியில் சொல்லும்படியும்
அவர்கள் என்னிடம் கூறிவிட்டுப் போனார்கள்.

இரண்டொரு நாட்கள் நான்கு மணி ஆகியும்
ஆந்தை வரவில்லை. நானும்
ஆகாயத்தைப் பார்த்துப் பார்த்துப் பூத்துப் போனேன்
வந்தது பாருங்கள் ஒருநாள் அந்த ஆந்தை,
அதே இடத்தில் இறக்கைகளை அடக்கிக் கொண்டு
உட்கார்ந்தது. அரைமணிநேரம் ஆயிற்று.
அண்டை அயல் வீட்டார் வந்து கூடினார்கள்.
அதிகாரிகளுக்கு நான் தொலைபோன் செய்தேன்
அவர்களும் விரைவில் வந்தார்கள்
அருகிலே நின்று பார்வையிட்டார்கள்
அவர்களில் ஒரு பறவை ஞானி சொன்னார்
இந்த ஆந்தை எகிப்தில் மட்டும்தான் வாழ்கிறது
ஜோர்டான் சிரியா இஸ்ரேலிலும் உண்டென்கிறார்கள்
உயிருடன் பிடிக்கப் போகிறோம் என்றதும்
பறந்து போய்விட்டது ஆந்தை மொழி புரிந்ததுபோல.

ஆந்தையின் இரண்டு கண்களும் என் நினைவில் பதிந்தன.
இப்போது நான் வானத்தைப் புதிதாய்ப் பார்க்கிறேன்.

‘என் உளம் நிற்றி நீ’ (காலச்சுவடு, 2014) தொகுப்பிலிருந்து

சகஜீவி

ஊர்வலம் புறப்பட்ட கோவில் பெருமாளோடு
மழைக்குப் பயந்து சாமி தூக்கிகள்
அவசரம் அவசரமாக ஓடினார்கள்.

அணைந்து போன தீவட்டி ஒன்றின்
நறும்புகை வீட்டுக்குள் வந்தது.

காவிரி ஆற்றில் புனித நீராடலை
ஒத்திப் போட்டாளாம் எங்கள் பாட்டி.

அந்தப் பொழுதில் பிறந்தது யாராம்?
வேறு யாராம்? நானேதான் அது.
எங்கள் வீட்டின் எதிர்ப் பக்கத்தில் அப்போது
பன்றி ஒன்றும் குட்டிகள் ஈன்றதாம்,
வேறு சமயம் இல்லாதது போல.

எனக்குப் பிறகு தம்பி தங்கைகள்
எட்டுப் பேர்கள் வீட்டை நிறைத்தார்கள்.
ஒன்றரை ஆண்டுகள் இடைவெளி விட்டு.

எங்கும் அம்மா போவதே இல்லை.
எங்கு போனாலும் பின்னே பிள்ளைகள்.

அன்றைக் கொருநாள் அனுமார் கோயிலுக்குப்
போகப் போவதாய் அம்மா சொன்னாள்
ஒருவரும் தன்னுடன் வரக் கூடாதாம்.

வீட்டில் யாரோ புதியவர் நுழைந்தார்
பள்ளிக்கூடத்து வகுப்புப் போலிருந்த
வீட்டைப் பார்த்துத் திடுக்கிட்டார்
எல்லாம் உங்கள் பிள்ளையா என்றார்.
அம்மா என்னைக் காட்டி
தங்கையின் பிள்ளை உற்சவத்துக்கு
வந்திருப்பதாய்க் கூசாமல் சொன்னாள்.

அம்மா என்னைத் தனியே மடக்கி
உளறிக் கொட்டாமல் இருக்கச் சொன்னாள்.
நானும் நிபந்தனை ஒன்றைப் போட்டேன்.
இனிமேல் என்னைப் பன்றிக் குட்டி
பிறந்தபோது பிறந்தேன் என்று
சொல்லக் கூடாதென்றேன். இசைந்தாள்
அப்புறம் ஒருமுறைகூட அம்மா
சொல்லவே இல்லை. இறந்தும் போனாள்.

விருப்போ வெறுப்போ எனக்குப்
பன்றிகள் மீது இல்லையென்றாலும்
அவற்றைப் பார்க்க நேரிடும்போது
எளிதில் எனக்குப் பார்வை
அவைமேல் படிந்தால் திரும்புவதில்லை.

‘ஞானக்கூத்தன் கவிதைகள்’ (ஆழி, 2008) தொகுப்பிலிருந்து