ஞானக்கூத்தன்: சில கவிதைகள், சில நினைவுகள்

– திவாகர் ரங்கநாதன்

(விகடன் தடம் மாத இதழின் நவம்பர் 2017 இதழில் வெளிவந்த கட்டுரை. ஞானக்கூத்தனின் கவிதைகளில் வரும் பொருட்கள், அவரது வாழ்க்கையுடன் அவற்றுக்கு இருந்த தொடர்புகள், அவற்றைப் பற்றிய நினைவுகள் ஆகியவை குறித்து எழுதும்படி கேட்டுக்கொண்டார்கள்.)

புகைப்படம்: திவாகர் ரங்கநாதன்

மேசை நடராசர்

ஞானக்கூத்தனின் நகைச்சுவை வெளிப்படும் கவிதைகளில் ஒன்று ‘மேசை நடராசர்‘ (1988). இந்த ஐம்பொன் நடராசர் சிற்பம் எங்கள் வீட்டில் இருந்தது. கவிதையில் வருவது போல் எழுதாத பேனா, மூக்குடைந்த கோணூசி, கழுத்து நீண்ட எண்ணெய்ப் புட்டி எல்லாம் சூழ்ந்து அந்தச் சிற்பம் இருந்தது. “அவ்வை நடராசன் போல” என்று கவிதையின் தலைப்பு பற்றி அவர் என்னிடம் சிரிப்புடன் சொன்னதும் நினைவிருக்கிறது (“கவிஞர்களுக் கெந்நாளும் பண்டிட்ஜீக்கள்” என்று அந்தக் காலகட்டத்து மரபுக் கவிஞர்களைப் பற்றி எழுதியவராயிற்றே).

நாங்கள் மறைமலைநகரில் இருந்தபோது காட்டாங்குளத்தூரில் மிகத் தேர்ந்த ஒரு சிற்பி இருந்தார். துரதிர்ஷ்டவசமாக அவர் பெயர் நினைவில் இல்லை. இந்த அற்புதமான நடராசர், அதற்கு இணையான சிவகாமி, பின்னர் ஒரு காளிங்க நர்த்தனர் ஆகியவற்றை எங்கள் சிற்பி வடித்துக்கொடுத்தார். சிற்பியின் சற்றுப் பெரிய குடிசை போன்ற பட்டறைக்கு என் தந்தை என்னை அழைத்துச் சென்றிருக்கிறார். நடராசர் சமீபத்தில் இடம் மாறியதற்கு முன்பு வரை மற்ற பொருட்களிடையே விடாமல் ஆடிக்கொண்டிருந்தார்.

நடராசர் இருந்த மேசை, மடக்கத்தக்க ஒரு ஸ்டீல் மேசை. இதில் நடராசர் குடியேறுவதற்கு முன்பு, என் பொருட்களை – பாடநூல்கள், எழுதுபொருட்கள் மற்றும் பிற – வைத்துக்கொள்ள எனக்கு அது தரப்பட்டது. நான் ஒன்பதாம் வகுப்பு படித்துக்கொண்டிருந்தேன். படிப்பில் கெட்டி இல்லை. இவன் என்ன ஆவானோ என்ற கவலை என் தந்தைக்கும் இருந்தது. நான் என் மேசையை சுத்தமாக வைத்துக்கொள்ள அடிக்கடி துடைத்தேன். படிப்பு வராமல் ஆபீஸ் வேலைக்கு பதிலாக ஓட்டல் வேலைக்குப் போய்விடுவேன் என்று பயந்தாரோ என்னவோ, ‘இவன் டேபிள் துடைப்பதைப் பார்க்க சகிக்கவில்லை’ என்று என் அம்மாவிடம் சொன்னார். எங்கள் குடும்பத்திடம் குறைந்தது முப்பது ஆண்டுகளாக இருந்த ஒரு பழைய டிரங்குப் பெட்டியை மேசைக்கு பதிலாகப் பயன்படுத்தக் கொடுத்தார். நான் ஒன்பதாம் வகுப்பில் தேர்ச்சி பெற்றேன், ‘புரமோட்டட் வித் வார்ணிங்’ என்ற கடிதத்துடன்.

சைக்கிள்

ஆதிமூலம்

ஞானக்கூத்தன் 1971இல் எழுதிய ‘சைக்கிள் கமலம்’ சில நினைவுகளைக் கிளறுகிறது. என் தந்தை சைக்கிள் ஓட்டி நான் பார்த்ததில்லை. ஒரு கெட்ட பழக்கத்தை நிறுத்துவது போல் சைக்கிள் ஓட்டுவதை அவர் நிறுத்தியதற்குக் காரணம் இருந்தது. சிறுவனாக இருந்தபோது அவரது சொந்த ஊரான திருஇந்தளூரில் ஒரு எம்.எல்.ஏ.வின் கார் மேல் மோதினாராம். அவருக்கு என்ன திட்டு, தண்டனை கிடைத்ததோ தெரியவில்லை, சைக்கிள் ஓட்டுவதை அதோடு நிறுத்தினார்.

எண்பதுகளில் நாங்கள் மறைமலைநகரில் ஒரு எல்.ஐ.ஜி. வீட்டில் இருந்தபோது என் தந்தை ஒரு சைக்கிள் வாங்கினார். அப்போதும் அவர் அதை ஓட்டியதாக நினைவில்லை. அந்த சைக்கிள் ஆறு மாதம், ஒரு வருடம் போல் எங்கள் வீட்டில் கிடந்தது. பிறகு அதை விற்றுவிட்டார்.

நான் கல்லூரியில் படித்துக்கொண்டிருந்தபோது, கவிதையை எப்படிப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதற்கு எடுத்துக்காட்டாக இந்தக் கவிதையை வரிக்கு வரி விளக்கினார். எ.கா., “அப்பா மாதிரி ஒருத்தன் உதவினான்” என்ற முதல் வரியிலேயே கவிதைசொல்லி, சிறுமி கமலத்திடம் மையல் கொண்டிருந்த ஒரு சிறுவன் என்பதையும் சைக்கிள் பழகக் கற்றுக்கொடுத்த ஆளிடம் பொறாமைப்பட்டான் (“அப்பா மாதிரி ஒருத்தன்” என்ற வசை) என்பதையும் நிறுவுகிறார். “கடுகுக்காக ஒரு தரம், மிளகுக்காக ஒரு தரம், கூடுதல் விலைக்குச் சண்டை பிடிக்க” கமலம் பலமுறை கடைக்கு சைக்கிளில் காற்றாய்ப் பறந்தது அவள் குடும்பத்தின் வறுமையைக் கூறுகிறது என்றார்.

“வழியில் மாடுகள் எதிர்ப்பட்டாலும் / வழியில் குழந்தைகள் எதிர்ப்பட்டாலும் / இறங்கிக் கொள்வாள் உடனடியாக” என்ற வரிகள் விவரிக்கும் சிறுமியின் மிதமிஞ்சிய எச்சரிக்கை, எம்.எல்.ஏ.வின் கார் மேல் சைக்கிளை மோதிய சம்பவத்துடன் தொடர்புள்ளதோ என்று நினைக்கச் செய்கிறது.

“என்மேல் ஒருமுறை விட்டாள்” என்ற வரி ஆபாசமாக இருப்பதாக அந்த சமயத்தில் சில விமர்சகர்கள் பொருமினார்களாம்.

நீல பக்கெட்டு

ஞானக்கூத்தனும் அவரது மனைவியும் மறைமலைநகரில் 1980களில்

1981இல் ‘கரப்பானைப் பற்றிக் கொண்டது பல்லி‘ என்று ஒரு கவிதையை எழுதினார். அதை எழுதிய சமயத்தில் எனக்கு ஏழெட்டு வயது இருக்கும். அவருக்கு மிகவும் கவலையளிக்கும் அளவுக்கு எனக்குத் தீவிரக் காய்ச்சல். அப்போது இந்தக் கவிதையை எழுதியதாக, அதுவும் ஒரு chant-ஆக (ஜபம்) எழுதியதாக, என்னிடம் பல ஆண்டுகளுக்குப் பின்பு – அந்தக் கவிதையை நான் ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்து அவரிடம் காட்டியபோது – சொன்னார். கவிதைக்கும் காய்ச்சலுக்கும் என்ன தொடர்பு என்று எனக்குப் புரியவில்லை. அது எப்படி ஜபமாகும் என்ற தர்க்கமும் பிடிபடவில்லை. இந்த விநோத ஒப்புமையில் அவரது வைதீக ஈடுபாட்டின் அடையாளம் தெரிகிறது. ஆனால் ஜபம் என்பதை வைதீகப் பொருளில் அவர் சொன்னது போல் தெரியவில்லை. அந்தக் கவிதை எந்தக் கடவுளுக்கான முறையீடும் அல்ல. எனவே அவருடைய ஒப்புமை புதிராகவே இருக்கிறது.

கரப்பான் பூச்சியைப் பல்லி கொன்றதற்கு இடம்கொடுத்ததாக ஒரு நீல பக்கெட்டைக் குறிப்பிடுகிறது கவிதை. அந்த சமயத்தில் எங்கள் வீட்டில் நீல பக்கெட் இருந்ததா என்று நினைவில்லை. ஒலிநயத்திற்காகவும் அது நீலமாக இருந்திருக்கலாம். ஆனால் நிஜத்தில் இருக்கும் பல பொருட்களும் மனிதர்களும் அவரது கவிதைகளில் உள்ளபடி இடம்பெற்றுள்ளன(ர்).

நாளை மறுநாள் ரயிலேறி…

என் தந்தைக்கு 1972இல் திருமணம் ஆனது. அந்த ஆண்டு அவர் ‘பட்டிப் பூ‘ என்ற கவிதையை எழுதினார். திருமணமான பின்பு சிறிது காலம் என் அம்மா மயிலாடுதுறையில் இருந்தபோது விடுமுறை நாட்களில் என் தந்தை மயிலாடுதுறை செல்வார். அந்த சமயத்தில் எழுதிய கவிதை இது.

புகைப்படம்: விஜயகிருஷ்ணா ரங்கநாதன்

நாளை மறுநாள் ரயிலேறி — என்
வீட்டை அடைந்து பைவீசி
படுகைப் பக்கம் நான்போவேன் — என்
பட்டிப் பூவைப் பார்த்துவர

என்று முடியும் ‘பட்டிப் பூ’. இது என் அம்மாவைப் பற்றியது. ‘பிணத்திற்குப் போடும் பூவை ஏன் என்னுடன் ஒப்பிட்டீர்கள்?’ என்று தாம் கேட்டதையும் அதற்குக் கணவர் ‘எனக்குப் பிடித்த பூ என்று எழுதியிருப்பதை நீ கவனிக்கவில்லையே’ என்று சொன்னதையும் என் அம்மா சொல்லியிருக்கிறார்.

மேசை மின்விசிறி

1990களில் ஒருமுறை நாங்கள் வீடு தேடிக்கொண்டிருந்தபோது என் தந்தைக்கு ஒரு வீட்டுத் தரகர் கிடைத்தார். முதியவர். மிக வறுமையில் இருந்தார். ஒவ்வொரு முறையும் ஒரு வீட்டைப் பார்த்த பின்பு ஏதாவது பணம் கேட்பார். என் தந்தையும் கொடுப்பார், சில சமயம் மறுப்பார். அவர் பணம் வாங்காமல் லேசில் நகர மாட்டார். தெருவில் சும்மா எதிரே வந்தால்கூடப் பணம் கேட்பார் அந்தத் தரகர். சில மோசமான வீடுகளை எங்களிடம் தள்ளி விடுவார். இளைஞராக இருந்தால் கேடி என்ற சொல்லலாம். ‘அய்யர் கொடுத்த மின்விசிறி‘ (1996) என்ற கவிதையில் இவரைப் பற்றி என் தந்தை சொல்கிறார்.

ஒருமுறை இந்தத் தரகர் என் தந்தையிடம் ஒரு புராதன மின்விசிறியை விற்க முயன்றார். என் தந்தையும் தரகரின் பொருளாதார நிலையைக் கருத்தில் கொண்டு அதை வாங்கினார். வீடுகள் போல் இதுவும் தள்ளி விடல்தான். அது துருப்பிடித்த டேபிள் ஃபேன். ஓசையின்றி சுற்றத் தொடங்கி மெல்லக் குரல் எழுப்பிப் பிறகு பெரிய குரலில் பாட ஆரம்பித்துவிடும். இரவில் தூங்கும்போது இரைச்சலோடு ஆடிக்கொண்டே நகர்ந்து எங்கள் தலைமாட்டுக்கு அருகில் வந்துவிடும். நாங்கள் சத்தம் கேட்டு எழுந்து அதை இருந்த இடத்திற்கு நகர்த்திவைப்போம். எங்களுக்கு இந்த விசிறி நடத்திய டிராமா பெரிய நகைச்சுவை. “குடும்பம் முழுவதும் கூடி நின்று / விசிறியின் இரைச்சலைப் பெரிதும் ரசித்தது.” அதை நிறுத்தியதும் “எங்கும் நிசப்தம். வாழ்வில் அன்றுதான் / நிசப்தம் என்பதை உணர்வது போல” என்று முடிகிறது கவிதை. இப்போதும் டேபிள் ஃபேன் என்றால் எனக்கு இந்த மின்விசிறிதான் நினைவுக்கு வரும். அதைப் பல மாதங்கள் பயன்படுத்தினோம், பல ஆண்டுகளுக்குப் பின்பு யாருக்கோ சும்மா கொடுத்தோம்.

சுவருக்குள் கடல்

பாடும் மின்விசிறியை என் தந்தைக்கு விற்ற தரகர், எண்பதுகளின் இறுதியில் எங்களுக்குத் திருவல்லிக்கேணியில் ஒரு வீட்டைப் பார்த்துக்கொடுத்தார். ஓட்டு வீடு, நீளமான கூடம், சுவருக்கு பதிலாக லாக்கப் மாதிரிக் கம்பிகள், சற்றுப் பெரிய சமையலறை, சின்னதாக ஒரு படுக்கையறை, கூரை இல்லாத தனிக் குளியலறை, மூன்று குடித்தனங்கள் பகிர்ந்துகொண்ட ஒரு கழிப்பறை. கூடத்தில் பிளைவுட் சுவர் போட்டுக்கொண்டோம்.

சமையலறைச் சுவரில் பெரும்பாலான நேரம் தண்ணீர் துளிர்த்துக்கொண்டிருந்தது. சுவைத்தால் உப்புக் கரித்தது. கான்கிரீட் கலவையில் உப்பு இருந்தால் இப்படி ஆகும் என்று சொன்னார்கள். ஞானக்கூத்தன் எழுதிய ‘சுவரில் சமுத்திரம்’ (2002) என்ற கவிதை இதிலிருந்துதான் வந்தது. கவிதையின் கடைசிப் பகுதி –

சிமெண்டுக் கலவையில்
கடற்கரைப் பொடிமணல் சேர்ந்துவிட்டால்
சுவர்கள் கசியும். ஆனால்
தப்பில்லை என்றார் தரகர்.

சுவரை உற்றுப் பார்த்தேன்
சுவரில் சிக்கிய சமுத்திரம்
தப்பித்துக்கொள்ள உதவி கேட்கிறது

மூக்குக் கண்ணாடி

என் தந்தை எப்போதும் கண்ணாடி அணிந்திருப்பார். தூங்கும்போதுதான் கழற்றிவைப்பார். 1986-இல் ‘திணை உலகம்’ என்ற பொதுத் தலைப்பிட்ட ஏழு கவிதைகளில் ‘மூக்குக் கண்ணாடி கீழே விழுந்தது’ என்று தொடங்கும் ஒரு கவிதை இருக்கிறது. இதை எழுதிய காலத்தில் அவர் பட்டையான கருப்பு ஃப்ரேம் போட்ட கண்ணாடி அணிவார். அவர், ஜெயகாந்தன், சா. கந்தசாமி, ஆதிமூலம் ஆகியோர் கண்ணாடி, பெரிய நெற்றி, சிகை, கிருதா எல்லாம் சேர்ந்து ஒரே மாதிரித் தோற்றமளித்தார்கள்.

கண்ணாடி உடைந்த அழகை ரசிப்பதோடு கவிதை முடிகிறது –

உடைந்த கண்ணாடியை உற்றுப் பார்த்தேன்.
நன்றாய் இருந்தது உடைப்பு
சிலந்திப் பூச்சியின் படத்தைப் போல.

இருக்கும் பேனா

ஞானக்கூத்தன் பேனா பிரியர். பல வடிவமைப்புகளில் ஆறேழு மை பேனாக்கள் வைத்திருந்தார். அவர் மேஜையில் பல வடிவ நிப்புகளும் ‘எழுதாத பேனா’க்களும்கூட இருந்தன. எப்போதும் மை பேனாக்களைப் பயன்படுத்தினார். அவர் அன்பளித்த உலக்கை போன்ற ஒரு மை பேனாவைப் பள்ளியில் பயன்படுத்தி கவனத்தை ஈர்த்தது நினைவிருக்கிறது. அவர் கொடுத்த பிரெஞ்சு வாட்டர்மேன் பேனாவை என் பள்ளிவயது மகன் பொக்கிஷமாக வைத்திருக்கிறான்.

புகைப்படம்: விஜயகிருஷ்ணா ரங்கநாதன்

ஞானக்கூத்தன் பேனா பற்றிச் சில கவிதைகள் எழுதியிருக்கிறார். இவற்றில் நன்றாக அறியப்பட்டது ‘இழந்த பேனாவும் இருக்கும் பேனாவும்’ (1982). இழப்பின் வேதனை அதிலிருந்து விடுபடுதல், “எல்லாம் இறுதியில் பழகிப்போய்விடும்” என்ற செய்தி ஆகியவற்றைக் கொண்ட கவிதை இது. பிறகு கவிதை எழுதும் நிகழ்முறையைப் பற்றிய ‘சும்மா’ (1982) என்ற கவிதை. அதன் கடைசி வரிகள் –

ஊற்றினேன் மையை மை மேல்
வந்தது குமிழிக் கூட்டம்
வெளியிலே விழுந்தடித்து
திருகினேன் இறுக்கி. அங்கே
கழுத்தில் பனித்தது மனத்தில் கண்டது.

2002ஆம் ஆண்டு வாக்கில் எங்கள் வீட்டில் கணினி வாங்கினோம். அதன் இடைமுகத்தைப் பார்த்ததும் என் தந்தைக்கு ஆர்வம் வடிந்துவிட்டது. இதில் என்னால் வேலைசெய்ய முடியாது என்று சொல்லிவிட்டார். காரணம், பொடி எழுத்துகள். என் அம்மா விரைவில் கற்றுக்கொண்டு கணவரின் கவிதைகள், கட்டுரைகளையும் தம்முடைய புனைவுகளையும் தட்டச்சு செய்தார். என் தந்தையின் வலைத்தளத்திற்கான கவிதைகளை நானும் என் மனைவியும் தட்டச்சு செய்தோம். பின்னர் என் தந்தை தமது இறுதிக் காலத்தில் ஐபேடில் தாமே தட்டச்சு செய்து ஃபேஸ்புக்கில் புகைப்படங்களோடு இடுகைகள் வெளியிட்டார். அவர் கணினி பழகியிருந்தாலும் மீண்டும் பேனாவுக்குத் திரும்பிச் சென்றிருப்பார் என்று நினைக்கிறேன். அவரால் பேனாவைக் கைவிட முடிந்திருக்காது.

உள்ளும் புறமும், 1981

1981இல் ஓர் ஆராய்ச்சி மாணவருக்காக ஞானக்கூத்தன் தமது வாழ்க்கைக் குறிப்புகளை எழுதி அனுப்பினார். இதன் சுருக்கமான வடிவம் ‘தி இந்து’ நாளிதழில் அவரது பிறந்த தேதி அன்று (07-10-2017) வெளியானது. முழு வடிவம் இங்கு தரப்படுகிறது.

*

1. பிறந்த தேதியும் பிறந்த இடமும்.

7.10.1938. தஞ்சை மாவட்டத்தில் உள்ள மாயூரத்தில் திரு இந்தளூர் என்ற பகுதி.

ஞானக்கூத்தன் வளர்ந்த வீடு, 2015இல்.

2. இரு தலைமுறைகளுக்கான வம்சாவளி விவரங்கள்.

(பல நூறு வருடங்களுக்கு முன்பு கர்நாடகத்திலிருந்து தமிழ்நாட்டுக்குக் குடியேறிய ‘ஆறுவேலு’ என்ற கன்னடப் பார்ப்பனக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என் முன்னோர்கள்.) ‘ஆறுவேலு’ என்ற பழைய கன்னடச் சொல்லுக்கு ஆறாயிரம் என்று பொருள். தெலுங்கு பேசும் பார்ப்பனர்களிடையேயும் ‘ஆறுவேலு’ என்ற பிரிவு இருப்பதாகத் தெரிகிறது. தமிழ்நாட்டில் கன்னடம் பேசும் பார்ப்பனரிடையே ‘ஆறுவேலு’ என்றும் ’அரவத் தொக்கலு’ என்றும் இரண்டு பிரிவினர் உண்டு. இதில் ஆறுவேலு பிரிவினர் தாங்கள் பூர்வீகக் கன்னடக் குடிகள் என்றும் ‘அரவத் தொக்கலு’ என்ற பிரிவினர் தமிழ்க் கலப்புடையவர்கள் என்றும் கருதுகிறார்கள் (ஆறுவேலு பிரிவினர் காவிரி, கொள்ளிடக் கரைகளில் குடியேறியவர்கள். இவர்களில் காவிரிக் கரையில் குடியேறியவர்களில் என் கொள்ளுப் பாட்டனார் சேர்ந்ததாகக் கூறப்படுகிறது.) கொள்ளுத் தாத்தா வடமொழிப் புலமை உடையவர். த்வைத சித்தாந்த வாதப் பிரதிவாதங்களில் ஈடுபாடு உடையவர். தாத்தா வடமொழிப் பயிற்சி உடையவர். என் தந்தையின் பாலப் பருவத்திலேயே தாத்தா இறந்துவிட்டதால் என் தந்தை என் பாட்டியாரால் வளர்க்கப்பட்டார். என் தந்தை ஆரம்ப உயர்நிலைப் பள்ளி ஆசிரியராக இருந்து ஓய்வு பெற்று 68ம் வயதில் காலமானார். ஏதோ ஒரு காலத்தில் மன்னர்களால் வழங்கப்பட்ட மான்ய நிலத்தில் ஜீவித்திருந்த முன்னோர்களின் சொத்து தாத்தாவின் காலத்திலேயே இல்லாமல் போயிற்று. என் தந்தை தனது சொந்த முயற்சியிலேயே படித்து ஆசிரியரானார். தந்தைக்கும் வடமொழிப் புலமை உண்டு. ஆனால் இலக்கிய வகையாக இல்லாமல் அது வேத மந்த்ரங்களைப் பற்றிய வியப்பாக இருந்தது. ஊரில் ஆசிரியர் என்ற முறையில் – ஆரம்பப் பள்ளி ஆசிரியர் என்றாலும் கவுரவமாகக் கருதப்பட்டுவந்தார்.

3. முறைசார் கல்வி பற்றிய விவரங்கள்.

என் தந்தை என் கல்வியைப் பற்றி ஏதும் குறிப்பிட்ட நோக்கு உடையவராக இல்லை. இன்னொரு விஷயம். என் தந்தைக்கு என்னைச் சேர்ந்து பத்துப் பிள்ளைகள். இரண்டாவது நான். என் பள்ளிப் படிப்பு உயர்நிலைப் பள்ளிக்கு வரத் தொடங்கியதும் படிக்க வைக்கத் தந்தையார் மிகவும் கஷ்டப்பட்டார். நான் ஆறாம் வகுப்பில் சேர்ந்ததும் அப்பொழுது வடமொழி, சிறப்புத் தமிழ் என்ற வாய்ப்பில் என்னை வடமொழியில் சேர்த்து விட்டார். ஆறாம் வகுப்பில் எனது முதல் தமிழ்க் கவிதையும் அதைத் தொடர்ந்து எனக்குத் தமிழ் நூல்களில் ஏற்பட்ட ஈடுபாடும் என் தந்தைக்கு மகிழ்ச்சி தரவில்லை. அந்த வயதில் நான் வீட்டுச் சுவர்களில் சொந்தமாகச் சித்திரங்கள் வரையத் தொடங்கியதும் திகைத்தார். ஊர்க்காரர்கள் எனது தமிழ்ப் புலமையையும் (?) சித்திரத் தேர்ச்சியையும் பாராட்டியபோது என் தந்தைக்கு என் கல்வி ஒரு பிரச்னையாகத் தோன்றியது. எட்டாம் வகுப்பு முடிந்ததும் தமிழ்ப் புலவர் வகுப்பில் என்னைச் சேர்க்க வேண்டும் என்று சிலரும் கூறத் தொடங்கியபோது என் தந்தை வருந்தத் தொடங்கினார். பையன் கவியாகவோ சித்திரக்காரனாகவோ வரலாம். ஆனால் அது வாழ்க்கைக்கு வசதியானதில்லையே என்று சொல்லத் தொடங்கினார். குடும்பம் பெரியதாகையால் நான் உயர்நிலைப் பள்ளிப் படிப்பை முடித்து ஏதாவது வேலையில் சேர்ந்துவிட வேண்டும் [என] விரும்பினார். எனக்குத் தமிழ் படிக்க வேண்டும் என்ற விருப்பம் வளர்ந்தது. தருமை ஆதீனத்துத் தமிழ்க் கல்லூரியில் சேர வேண்டுமென்று, பள்ளி இறுதியாண்டு தேர்ச்சி பெற்றதும் கூறினேன். அதற்குப் பதில் சொல்லாததால் நான் மூன்று நாட்கள் உபவாஸம் இருந்தேன். மூன்றாம் நாள் இரவு, தனிக்கல்வி (tuition) வகுப்புகளை முடித்துக்கொண்டு வீடு திரும்பிய தந்தை, வாசல் திண்ணையில் உட்கார்ந்துகொண்டு கூப்பிட்டார். என்னிடம் சொன்னார்: ‘நீ ஹைஸ்கூல் படிப்பதற்கே ரெட்டியார் உபகாரச் சம்பளம் தேவைப்பட்டது. இனிமேல் படிக்க என்ன செய்ய வேண்டும்? நீ வேலைக்குப் போனால் எனக்குக் கஷ்டம் குறையும். உன் தம்பிகளும் உன் வருமானத்தில் படிப்பார்கள்’ என்றார். நான் உபவாஸத்தைக் கைவிட்டு வேலைக்குப் போனேன். என் கல்வி எல்லோருக்கும் பங்கிட்டுத் தரப்பட்ட சில பருக்கைகள்தான். பள்ளிக்கூட நாட்களில் பள்ளிக்குப் போவதில் எனக்கு விருப்பம் இருந்தது கிடையாது. அதிலும் விடுமுறைக்கு முதல் நாளும் பிந்திய நாளும் பள்ளிக்குப் போக அறவே பிடிக்காது.

நான் உயர்நிலைப் பள்ளியில் படிக்கும்பொழுது மொழித் திட்டத்தில் ஏகக் குழப்பம். இதனால் ஆங்கிலம் எனக்கு ஏழாம் வகுப்பில்தான் தொடங்கப்பட்டது. என் தந்தைக்கு நான் வடமொழி படிக்க வேண்டும் என்று விருப்பம். நான் அதை 9ம் வகுப்பில் விட்டுவிட்டுப் பொதுத் தமிழ், சிறப்புத் தமிழ் என்று இரண்டையும் தமிழாக்கிக்கொண்டேன். எனக்கு வடமொழி பிடித்திருந்தது. ஆங்கிலமும் அவ்வாறே. இந்த மூன்று மொழிகளோடு சித்திரம் போன்ற ஏதேனும் கலைகள் இருந்தால் போதும் [என்று] எனக்கு அப்போது தோன்றியதுண்டு.

ஒவ்வொரு சிறுவனுக்கும் அவனுக்கு எதில் ஊக்கம் இருக்கிறதோ அதில் அவனைத் தேர்ச்சி பெறச் செய்து, சகல துறைகளும் ஒன்றுக்கொன்று சமமாக இருக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்பியதுண்டு. இன்றும் அவ்வாறே.

4. வளரும் ஆண்டுகளில் பாதித்தவர்கள்.

எந்த ஒரு மனிதரும் என்னைப் பாதித்ததாகக் கூறுவதற்கில்லை என்றாலும், கம்பரை நான் மறக்க முடியாது. மாயூரம் தாலுகாவில் ஒரு முனிசிபல் வார்டாக இருப்பது நான் பிறந்த ஊராகிய திரு இந்தளூர். இது மிகவும் பழமையான ஊர். இது ஒரு வைணவத் தலம். திருமங்கையாழ்வாரால் பார்த்துப் பாடப்பட்டது. மாயூரம் தாலுகாவைச் சேர்ந்த, ஆனால் சற்றுத் தொலைவில் உள்ள தேரிழந்தூர் கம்பர் பிறந்த ஊர். திரு இந்தளூரை மக்கள் திருவழுந்தூர், திருவிழந்தூர் என்று சொல்வார்களாதலால் வெளியார்களுக்கு அது கம்பர் பிறந்த ஊரான தேரிழந்தூராகிய திருவழுந்தூரை ஓசையில் நினைவூட்டும். தேரிழந்தூர் கிராமப் புறமாகையால், அங்கே படித்த வைணவர்கள் எங்கள் ஊருக்குக் குடியிருந்தார்கள். இவர்களில் ஒருவர் எனக்கு ஆறாம் வகுப்பு ஆசிரியராக இருந்த ஸ்ரீநிவாஸ ஐயங்கார். இவர் தேரிழந்தூரில் சொந்த வீடும் நிலமும் உடையவர். இந்தச் செய்தி எனக்குத் தெரிந்ததும் எப்படியோ கம்பர் பிறந்தது எங்கள் ஊராகிய திரு இந்தளூராகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்று தோன்றியது. மேலும் காவிரியின் கரையில்தான் திரு இந்தளூர் இருக்கிறது. தேரிழந்தூர் காவிரிக்கு வெகு தொலைவில் [இருக்கும்] வைணவத் தலமாதலால் கம்பராமாயணப் பிரசங்கங்கள் அவ்வப்போது நடைபெறும். கம்பராமாயணப் பிரசங்க பூஷணம் என்ற விருது பெற்ற வரதராஜ அய்யங்கார் என்பவரின் பிரசங்கத்தைக் கேட்டிருந்தேன். கவிதையில் கதைகளும் வருமென்பது அவர் வழியாகத்தான் தெரிந்தது. கம்பராமாயணம் தெரியத் தொடங்கியதும் ஸ்ரீநிவாஸ அய்யங்காரிடம் எனக்கு அவர் கம்பர் ஊர்க்காரர் என்பதால் மதிப்பு கூடியது. அவரும் கவிஞர். 1930-40களில் அவர் பத்திரிகைகளில் கவிதைகள் எழுதியிருக்கிறார். என் கவிதையை அவரிடம்தான் முதலில் படித்துக்காட்டினேன். இராமகிருஷ்ண பரமஹம்சரைப் போல் தோற்றம் உடைய அவர் என் கவிதையைக் கேட்டுவிட்டு அதில் யாப்பு இலக்கணம் சரியாக இல்லை என்றார். என்ன செய்ய வேண்டும் என்று கேட்டதற்கு யாப்பு இலக்கணம் படிக்க வேண்டும் என்றார். அது எங்கே கிடைக்கும் என்று கேட்டதற்கு ‘கிடைக்கும். அது இப்போது உனக்குப் புரியுமா?’ என்று கேட்டார். நான் ஆறாம் வகுப்பில் படித்துக்கொண்டிருந்தேனாகையால் எனக்கு அது எட்டாது என்று அவர் நினைத்தார். யாப்பு பிறகு தெரிந்துகொள்ளலாம், முதலில் நிறையப் படி என்றார். நல்ல வேளையாக என் அண்ணன் 9ம் வகுப்பு படித்துக்கொண்டிருந்ததால் அவனது இலக்கணப் புத்தகத்தை எடுத்து யாப்பிலக்கணம் கற்றுக்கொண்டேன். யாப்பின் அடிப்படைகள் அன்றைக்கே தெரிந்துகொண்டதில் என் அண்ணன் பாடப் புத்தகத்தில் வந்திருந்த ராமாயணம், சிலப்பதிகாரம் இரண்டையும் ஆராய்ந்தேன். கம்பனின் குகப் படலம் அது. அது எழுதப்பட்டிருந்த நேர்த்தி என்னைக் கவர்ந்தது. அடுத்து 5 வருடங்களுக்குக் கம்பர் என் தீவிரமான வாசிப்புக்காளானார். உருவாகும் இளம் வயதில் என் ஆசிரியனாகக் கம்பர் இருந்தார். இன்றும் அவருடைய பாதிப்பை நான் உணர்கிறேன்.

5. நீங்கள் முன்மாதிரியாகக் கருதும் நபர்கள் யாராவது இருக்கிறார்களா?

இல்லை. தமிழ்க் கவிதைக்கென்றே சில அடிப்படைக் குணாதிசயங்கள் உள்ளன. ஒருவேளை இந்தப் பண்புகள் இதர மொழிக்கும் பொருந்தலாம். அவை சிக்கனம், தெளிவு, நேரடியாகக் கூறல், அணுக்கம் என்பன. இந்தப் பண்புகளைக் கொண்டே தமிழ்க் கவிதைகள் அமைந்துள்ளன. அவையே என் கவிதைகளுக்கும்.

6. இடப்பெயர்ச்சி பற்றி.

உள்ளூரில் இருந்தபொழுது எல்லாத் தமிழ் நூல்களும் கிடைத்தன. ஒரு நாள் பஸ்ஸில் யாரோ விட்டுவிட்டுப் போய்விட்டதாகச் சொல்லி என்னிடம் வேர்ட்ஸ்வொர்த்தின் கவிதை நூலொன்றை என் மாமன் எனக்குக் கொண்டுவந்தார். வேர்ட்ஸ்வொர்த்தின் லூஸ் க்ரேயை நான் படித்திருந்தேன். அவர் இன்னும் ஏராளமாக எழுதியிருக்கிறார் என்று எனக்கு அப்பொழுதுதான் தெரியவந்தது. கோல்ட்ஸ்மித்தின் கவிதை ஒன்றும் நான் படித்திருந்தேன். இன்னும் ஆங்கிலத்தில் ஏராளமான கவிஞர்கள் இருப்பார்கள், ஏராளமாகக் கவிதைகள் இருக்கும் என்பது தெரிந்திருந்தது. அவற்றின் கற்பனை முறை என்னைக் கவர்ந்தது. நிறைய ஆங்கில நூல்கள் படிக்க வேண்டும் என்று தோன்றியது. பள்ளி இறுதி வகுப்பு முடிந்து, அதற்குப் பிறகு நான்கைந்து ஆண்டுகள் நான் தமிழைத் தவிர வேறொன்றும் வேண்டாதவனாக இருந்தேன். ஆங்கிலம் அந்நிய ஆதிக்க மொழி என்பதும் அதனால் இந்திய மொழிகள் பாதிக்கப்படுகின்றன என்பதும் என்னிடத்தில் எதிர்ப்புணர்வை வளர்த்திருந்தன. ஆனால் ஆங்கில இலக்கியம் படிக்க ஆவலும் எழுந்தது. வேர்ட்ஸ்வொர்த் போன்ற கவிஞர்கள் எழுதிய மொழி என்ற எண்ணமும் தலையெடுத்தது. உள்ளூரில் ஆங்கில நூல்கள் கிடைக்க வழியில்லை. சென்னைக்கு வந்ததும் நூலக வசதி கிடைத்தது. 1959ம் ஆண்டு ஜூன் முதல் தேதியிலிருந்து ஆங்கில நாளிதழ்களைப் படிப்பது பாவமில்லை என்று தொடங்கினேன். அன்று மாலையிலிருந்தே நூலகம் செல்லத் தொடங்கினேன். ஜப்பானியக் கவிதைகள் முதலில், பின்பு சீனக் கவிதைகள், பிறகு ஆங்கிலேய அமெரிக்கன் கவிதைகள் என்று படிக்கத் தொடங்கினேன். இதனால் என் கவிதைகள் ஆழமாகப் பாதிக்கப்பட்டன என்று கூற முடியாது என்றாலும் ஏதோ ஒரு திருப்பத்தில், ஒரு நடையில், ஒரு கண் சிமிட்டலில் அதன் சாயல் இருப்பதைக் கூற முடிகிறது. அதைவிட முக்கியமாகத் தமிழ்க் கவிதைகளை மற்றவற்றோடு எடை போட முடிந்தது.

7. திருமண வாழ்க்கை பற்றி.

திருமணமே செய்துகொள்ளாமல் இருக்க வேண்டுமென்று கருதியிருந்தேன். கம்பர் கவிதையில் ஈடுபட்டது போல திருமூலரிடம் எனக்கு ஈடுபாடு இருந்தது. ஒரு மாதிரியான சந்யாசித்துவமும் மௌனமும் உடையவனாகவே நான் இளமைக் காலத்திலிருந்து அறியப்பட்டிருந்தேன். பெற்றோர்கள் விருப்பப்படி திருமணமாகிக் குழந்தைக்குத் தகப்பனாகிய பிறகு மனித குலத்தின் மீது எனக்குக் காதல் துக்கமாக மண்டிவிட்டது. என் கவிதைகளில் குடும்பம் ஒரு தொடர்பான செய்தியாக இருப்பதை நான் காண முடிகிறது.

8. பொதுவாழ்க்கை பற்றிச் சுருக்கமாகச் சொல்லுங்களேன்.

எனக்குப் பொதுவாழ்க்கை என்று ஒன்று இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. யாராலும் விசேஷமாகக் கண்டுகொள்ளப்படாத சாதாரணமான மனிதனாக இருப்பதை நான் நேசிக்கிறேன்.

9. இலக்கிய வாழ்க்கை பற்றிச் சுருக்கமான ஒரு குறிப்பு…

இலக்கிய வாழ்க்கை? 1960ம் ஆண்டு என் கைவசமிருந்த கவிதைகள் எதையும் எந்த ஏட்டிலும் வெளியிட முடியவில்லை. தமிழ்நாட்டின் எல்லைப் பிரச்னை, தமிழ்நாடு பெயர் வைப்புப் போராட்டம் ஆகியவற்றில் கலந்துகொண்டதோடு மூன்று கவிதைகளும் வெளியாகின. எந்த ஏடும் ஏற்றுக்கொள்ளத் தயாராக இல்லை. கவிதைகளை வெளியிடத் தனி ஏடு வேண்டும் என்று தோன்றியதோடு, பெரிய ஏடுகளை எதிர்த்துப் பிரசுரிக்க ஏடுகள் வேண்டும் என்றும் கறுவத் தொடங்கினேன். இந்தச் சமயத்தில் வெளிவந்துகொண்டிருந்த சி.சு. செல்லப்பாவின் ‘எழுத்து’ என்ற ஏடும் என் கவிதையை வெளியிட மறுத்துவிட்டது. ஒருபுறம் மரபுக் கவிதையாளர்கள் என் கவிதைகளைப் புதுக்கவிதைகள் என்று தள்ள, மறுபுறம் அவற்றை மரபுக் கவிதைகள் என்று சி.சு. செல்லப்பா உள்ளிட்ட சிலர் தள்ள, என் கவிதைகள் என்னிடம் தங்கின. 1968ம் ஆண்டு கிழித்தெறிந்தவை போக சிலவற்றை முதல் தடவையாக சி. மணியின் ‘நடை’யில் வெளியிட முடிந்தது. இன்றும் தொடர்கிறது.

10. தற்போது எழுதிக்கொண்டிருக்கும் இலக்கியப் படைப்புகள்

இது வரையிலும் தமிழ் உள்ளிட்ட மொழிகளில் எழுதப்பட்டுள்ள நெடுங்கவிதைகளுக்கு மாறுதலாக, இனி வருகிற காலத்துக்குப் போகப்போகப் புலப்படுவதான ஒரு கவிதையைக் குறித்து சிந்தித்துவருகிறேன்.

சக கவிஞர்களுடன் தமிழ்க் கவிதைக்கு என்ன வகைத்தான சிறப்பைத் தரலாம் என்றும் சிந்திக்கிறேன்.

ஞானக்கூத்தன்
27.12.81

ஒரு தாயின் குமுறல்

சங்க இலக்கியங்களில் ஒன்றான பத்துப்பாட்டில் மூன்றாவதாக அமைந்தது ஐங்குறுநூறு. இந்நூலைத் தொகுக்கச் செய்தவர் யானைக்கட்சேய் மாந்தரஞ்சேரல் இரும்பொறை. பாட்டுகளைத் தொகுத்தவர் புலத்துறை முற்றிய கூடலூர் கிழார் என்பவர். ஐங்குறுநூறின் பாலைத் திணைப் பாட்டுகளை இயற்றியவர். ஓதலாந்தையார் என்பவர். ஆதன் தந்தை ஆந்தை என மருவியது என்பது பழையோர் கருத்து. இன்னொரு ஆந்தையாரான பிசிராந்தையாரின் பெயர் இக்காலத்திலும் பலருக்கும் தெரியும்.

ஒரு பெண் தன் பெற்றோருக்குத் தெரியாமல் தன் காதலனுடன் வீட்டை விட்டு ஓடிப்போய்விடுகிறாள். அவள் போன பின்பு விஷயம் தெரிந்த தாய் வருந்துவதாக அமைந்த பத்துப்பாட்டில் எட்டுப் பாட்டுகளைத் தற்காலத் தமிழ் நடையில் தந்திருக்கிறேன். சங்கப் பாட்டின் வாக்கிய அமைதியைக் கொஞ்சம் தளர்த்தியிருக்கிறேன்.

மள்ளர் கொட்டிய பறையின் ஓசைக்கு
மயில்கள் ஆடும் குன்றத்தின் மீது
மேகங்கள் பெய்து பாதை இனிதாகட்டும்
இதுதான் முறையெனத் தெளிந்து
இல்லத்தை விட்டுப் போன எனது
பிறைபோன்ற நெற்றிக் குறமகள்
போன மார்க்கம் இனியதாகுக.

இரக்கம் உள்ள இந்தப் பழைய ஊரில்கூட
வம்புப் பேச்சுகள் பரவுகின்றன.
பல குன்றுகளைக் கடந்து அந்தக் காளையுடன்
நடக்கும் என் மகள்
என்னை ஒருமுறை நினைத்திருப்பாளா?

புலியிடம் தப்பிச் சென்ற கொம்புமான்
தன் பெண்மானைக் கூப்பிடும்
கொடிய பாலையில் என்மகளைக்
கொண்டு சென்ற அந்தப் பையனின் தாய்
எண்ணி எண்ணி அழுவாளாகட்டும்.

என்ன நினைத்தாலும் நல்லதே செய்யும்
என்மகளைக் கூற்றுவன் போலப் பலமுடைய
அந்தப் பையன் கொண்டு போனான்.
இழுத்து முடிச்சுப் போடவும் கூந்தலின்
நீளம் போதாத என்மகளைக்
குரங்குக்கும் பரிச்சயமில்லாத காட்டில்
அவன் கொண்டு போய்விட்டானே.

இது என்னுடைய பாவை விளையாடிய பாவை
கண்களை சுழற்றிப் பார்க்கும் என்
பைங்கிளி ஆடிய பைங்கிளி என்று
பார்க்கும் போதெல்லாம் கலங்கிப்
போனாளோ என் பூங்கண்ணாளே?

நல்ல பெயருடைய இந்நகரம் கலங்குகிறது.
பூவைப் போன்றவள் போய்விட்டாளே.
நாள்தோறும் கலங்கும் என்னைக் காட்டிலும்
காடுபடும் தீப்போல் கனலட்டும்
அவளைப் போகத் தூண்டிய பழவினையே!

தாகத்தைத் தீர்த்துக் கொள்ள முடியாத யானையின் கூச்சம்
வங்கிய வாத்தியம் போல கேட்கும் வழியில்
போய்விட்டாள் என்மகள் பந்தையும்
பொம்மையையும் கழங்கையும்
என்னிடம் போட்டுவிட்டு.

வௌவால்கள் உயரே பறக்க முயலும்
இம் மாலைக் காலத்தில்
ஓடிப் போன பெண்ணுக்காக நான் நோவேனா
தேன் போலப் பேசிய. அவளுடைய
துணையில்லாமல் கலங்கும்
இத் தோழிக்காகக் கலங்குவேனா நான்?